ارزش پنهان تلاش و چالش در یادگیری کودکان؛ چرا یادگیری نباید همیشه آسان باشد؟
تلاش سازنده در یادگیری به کودکان کمک می‌کند از چالش‌ها و اشتباهات خود درس بگیرند و مهارت حل مسئله را تقویت کنند.
«می‌تونم انجامش بدم»
کودکی پشت میز آشپزخانه نشسته و به یک مسئله ریاضی خیره شده است.
یک روش را امتحان کرده، پاسخش را پاک کرده و دوباره شروع کرده است. حالا مداد را کنار گذاشته، کلافه شده و هنوز راه‌حل را پیدا نکرده است.
واکنش طبیعی بسیاری از والدین فوری است.
پاسخ را توضیح بدهیم. روش درست را نشان دهیم. دشواری را برطرف کنیم.
بالاخره مگر کمک کردن به کودکان برای عبور از موانع، بخشی از مسئولیت ما نیست؟
البته که هست.
اما سؤال دیگری هم ارزش مطرح کردن دارد.
اگر حل کردن سریع مسئله، گاهی فرصت مهمی را برای یادگیری از کودک بگیرد چه؟
هر نوع تلاشی ارزشمند نیست. نباید از کودکان انتظار داشته باشیم صرفاً به این دلیل که دشواری را مفید می‌دانیم، برای مدت طولانی در سردرگمی یا فشار روانی باقی بمانند.
بااین‌حال، پژوهش‌های آموزشی نشان می‌دهند تکالیفی که به‌اندازه مناسب چالش‌برانگیز هستند، اگر با راهنمایی سنجیده همراه شوند، می‌توانند فرصت‌هایی برای درک عمیق‌تر فراهم کنند.
نکته اصلی این نیست که یادگیری را دشوارتر کنیم.
بلکه باید بدانیم چه زمانی دشواری به تجربه‌ای سازنده تبدیل می‌شود.
از چه زمانی آسان بودن به نشانه یادگیری موفق تبدیل شد؟
ما اغلب یادگیری موفق را با سرعت مرتبط می‌دانیم.
کودکی که بلافاصله پاسخ می‌دهد، بااعتمادبه‌نفس به نظر می‌رسد. دانش‌آموزی که تکالیفش را سریع تمام می‌کند، توانمند تلقی می‌شود. وقتی کودکان مطلبی را بدون تلاش زیاد متوجه می‌شوند، ممکن است تصور کنیم آموزش بسیار مؤثر بوده است.
اما عملکرد سریع و درک ماندگار لزوماً یکسان نیستند.
کودکی را تصور کنید که در حال یادگیری حل مسائل ریاضی متنی است.
پس از تماشای روش حل توسط یک بزرگسال، ممکن است بتواند همان مراحل را برای مسئله‌ای مشابه تکرار کند.
اما اگر اعداد تغییر کنند، مسئله به شکل دیگری مطرح شود یا روش آشنا دیگر کاربرد نداشته باشد، چه اتفاقی می‌افتد؟
آیا کودک می‌تواند توضیح دهد چرا آن روش درست است؟
آیا می‌تواند تشخیص دهد چه زمانی به راهبرد دیگری نیاز دارد؟
این پرسش‌ها چیزهایی را آشکار می‌کنند که صرفاً یک پاسخ درست نشان نمی‌دهد.
یادگیری فقط توانایی تکرار یک روش نیست. بلکه شامل درک مفاهیم، استدلال و استفاده از دانش در موقعیت‌های ناآشنا نیز می‌شود.
گاهی رسیدن به این سطح از درک، به زمان، آزمودن راه‌های مختلف و تلاش همراه با حمایت مناسب نیاز دارد.
تلاش سازنده در یادگیری چیست؟
تلاش سازنده به تجربه‌ای آموزشی گفته می‌شود که در آن دانش‌آموز با مسئله‌ای چالش‌برانگیز روبه‌رو می‌شود، راه‌حل‌های احتمالی را بررسی می‌کند و با حمایت مناسب به سمت درک مسئله پیش می‌رود.
تأکید این رویکرد بر تفکر معنادار است، نه ایجاد ناکامی غیرضروری.
کودکی را تصور کنید که در حال یادگیری کسرهاست.
او می‌داند یک‌دوم و یک‌سوم بخش‌هایی از یک کل هستند، اما نمی‌تواند درک کند چرا یک‌دوم بزرگ‌تر است.
بزرگسال می‌تواند بلافاصله قانون را توضیح دهد.
اما راه دیگری هم وجود دارد.
می‌توان دو دایره یکسان رسم کرد، یکی را به دو قسمت و دیگری را به سه قسمت تقسیم کرد و پرسید:
«اگر بخوای پیتزای بیشتری بخوری، کدوم تکه رو انتخاب می‌کنی؟»
کودک شروع به مقایسه می‌کند.
شاید پاسخ اولیه‌اش اشتباه باشد.
شاید لازم باشد دوباره شکل‌ها را بررسی کند.
سرانجام، با راهنمایی مناسب، رابطه میان اندازه قسمت‌ها و تعداد تقسیمات را بهتر درک می‌کند.
ارزش این تجربه در سردرگمی اولیه نیست.
بلکه در فرصتی است که برای مقایسه، پرسشگری، بازنگری و فهمیدن ایجاد می‌شود.
در سال ۲۰۲۴، یانگ، بوان و سندرز در یک مطالعه مروری، پژوهش‌های مربوط به تلاش سازنده در آموزش ریاضی را بررسی کردند.
این مرور نشان داد که توجه قابل‌توجهی به این مفهوم وجود دارد، اما محدودیت‌های مهمی نیز در پژوهش‌های موجود دیده می‌شود؛ از جمله غلبه مطالعات کیفی و پژوهش‌هایی که بیشتر بر معلمان تمرکز داشته‌اند.
این موضوع یادآوری مهمی است: تلاش سازنده رویکرد آموزشی امیدوارکننده‌ای است، اما نباید آن را نسخه‌ای یکسان برای تمام کودکان و تمام موقعیت‌ها دانست.
ارزش آن به نحوه طراحی و حمایت از تجربه یادگیری بستگی دارد.
پژوهش‌های جدید درباره یادگیری از طریق دشواری چه می‌گویند؟
یکی از تحولات ارزشمند در پژوهش‌های آموزشی، توجه بیشتر به این است که معلمان و دانش‌آموزان هنگام مواجهه با تکالیف دشوار دقیقاً چه کاری انجام می‌دهند.
پژوهشی از استوارت و بال که در سال ۲۰۲۴ به‌صورت آنلاین منتشر شد، تعادل میان فرصت دادن به دانش‌آموزان دبستانی برای تلاش مستقل و ارائه حمایت هنگام حل مسائل ریاضی را بررسی کرد.
این پژوهش درس‌هایی را بررسی کرد که شامل فرصت‌هایی برای تفکر مستقل، راهنمایی‌های هدفمند و گفت‌وگو درباره روش‌های مختلف حل مسئله بودند.
یافته‌ها یکی از چالش‌های اصلی معلمان را روشن کردند: تشخیص اینکه چه زمانی باید اجازه دهند دانش‌آموزان به جست‌وجوی راه‌حل ادامه دهند و چه زمانی لازم است وارد عمل شوند.
کمک بیش از حد ممکن است فرصت استدلال مستقل را کاهش دهد.
کمک ناکافی نیز ممکن است دانش‌آموز را از پیشرفت بازدارد.
پژوهش دیگری که در سال ۲۰۲۵ در مجله Learning and Instruction منتشر شد، یادگیری از طریق شکست سازنده و مشاهده تلاش‌های ناموفق دیگران را در میان ۱۱۰ دانش‌آموز دبیرستانی در درس ریاضی بررسی کرد.
پژوهشگران دریافتند ویژگی‌های فردی یادگیرندگان، از جمله دانش قبلی، توانایی ریاضی و برداشت آن‌ها از توانایی خود در ریاضی، با فرایندهای یادگیری ارتباط دارند.
یافته‌ها نشان دادند دانش‌آموزان مختلف ممکن است به شکل‌های متفاوتی از راهنمایی نیاز داشته باشند.
این نتیجه، تصور رایجی را به چالش می‌کشد که همه کودکان باید دقیقاً به یک شیوه با دشواری روبه‌رو شوند.
تکلیفی که برای یک دانش‌آموز انگیزه‌بخش است، ممکن است برای دانش‌آموز دیگری بیش از حد دشوار باشد.
آموزش مؤثر مستلزم شناخت هم‌زمان چالش و یادگیرنده است.
تفاوت تلاش سازنده و ناکامی غیرسازنده چیست؟
والدین و معلمان چگونه می‌توانند تشخیص دهند که یک چالش به یادگیری کمک می‌کند یا به کودک آسیب می‌زند؟
یکی از معیارهای کاربردی این است که آیا کودک همچنان به‌صورت معنادار درگیر مسئله است و مسیر واقع‌بینانه‌ای برای پیشرفت دارد یا نه.
در تلاش سازنده، کودک ممکن است:
- بیش از یک روش را امتحان کند.
- درباره بخش‌های مبهم سؤال بپرسد.
- از اطلاعات یا وسایل موجود استفاده کند.
- درباره ایده قبلی خود تجدیدنظر کند.
- با یک راهنمایی یا توضیح کوتاه پیشرفت کند.
اما در ناکامی غیرسازنده، وضعیت ممکن است متفاوت باشد.
کودک شاید بارها همان روش ناموفق را تکرار کند، به‌تدریج آشفته‌تر شود یا توانایی ادامه فعالیت را از دست بدهد.
البته این نشانه‌ها معیارهای کاربردی هستند، نه یک چک‌لیست تشخیصی رسمی.
کودک ممکن است احساس کلافگی کند و همچنان در حال یادگیری باشد. همچنین کودکی که آرام به نظر می‌رسد، ممکن است کاملاً سردرگم باشد.
پرسش اصلی صرفاً این نیست که آیا کودک با دشواری روبه‌رو شده است.
بلکه باید پرسید آیا تجربه فعلی فرصت معناداری برای یادگیری فراهم می‌کند؟
اگر پاسخ منفی است، بزرگسال باید نوع حمایت، تکلیف یا روش آموزشی را تغییر دهد.
چرا اشتباهات می‌توانند اطلاعات ارزشمندی باشند؟
کودکان گاهی اشتباهات را نشانه محدود بودن توانایی خود می‌دانند.
یک پاسخ نادرست ممکن است خجالت‌آور باشد.
یک تکلیف دشوار ممکن است این احساس را ایجاد کند که همه دیگران مطلب را فهمیده‌اند، جز آن‌ها.
اما اشتباه می‌تواند نحوه تفکر یادگیرنده را آشکار کند.
کودکی را تصور کنید که داستانی می‌نویسد.
پیش‌نویس اول شخصیت جذابی دارد، اما پایان داستان نامشخص است.
والد می‌تواند پاراگراف پایانی را بازنویسی کند.
داستان بلافاصله بهتر می‌شود.
اما آیا کودک می‌فهمد چرا؟
در عوض، والد می‌تواند بپرسد:
«دوست داری خواننده در پایان داستان چه چیزی رو بفهمه؟»
«فکر می‌کنی شخصیت داستان می‌تونه راه دیگه‌ای برای حل مشکل پیدا کنه؟»
«کدوم قسمت داستان به توضیح بیشتری نیاز داره؟»
اکنون کودک فرصت پیدا می‌کند احتمال‌های مختلف را بررسی کند، در تصمیم‌هایش تجدیدنظر کند و نوشته خود را اصلاح کند.
اشتباه به منبع اطلاعات تبدیل می‌شود، نه قضاوتی نهایی درباره توانایی کودک.
البته قرار نیست هر اشتباهی به گفت‌وگویی طولانی منجر شود. گاهی کودک به توضیح یا اصلاح مستقیم نیاز دارد.
آنچه اهمیت دارد، کمک به کودک برای فهمیدن علت اشتباه و پیدا کردن مسیر پیشرفت است.
به همین دلیل است که کنجکاوی کودکان نیز اهمیت دارد. وقتی کودکان تشویق می‌شوند سؤال بپرسند، راه‌های مختلف را بررسی کنند و به‌جای دریافت پاسخ‌های فوری، خودشان درباره مسائل فکر کنند، فرصت بیشتری پیدا می‌کنند تا به یادگیرندگانی فعال و مشارکت‌کننده در فرایند یادگیری خود تبدیل شوند. برای آشنایی بیشتر با این موضوع، مقاله ما درباره اهمیت کنجکاوی کودکان از نگاه بهترین مدارس جهان را بخوانید.
چرا نوع کمک کردن اهمیت دارد؟
یک تصور نادرست رایج این است که تشویق استقلال به معنای خودداری از کمک کردن است.
در واقع، حمایت سنجیده اغلب همان چیزی است که یادگیری چالش‌برانگیز را ممکن می‌سازد.
پژوهشگران آموزشی از اصطلاح Scaffolding یا داربست‌بندی آموزشی برای توصیف حمایت موقتی استفاده می‌کنند که به یادگیرنده کمک می‌کند فعالیتی را انجام دهد که هنوز به‌تنهایی از عهده آن برنمی‌آید.
این حمایت ممکن است شامل یک اشاره، تصویر، سؤال راهنما، مثال حل‌شده یا توضیح کوتاه باشد.
در سال ۲۰۲۵، تومن و دویچر در یک مرور نظام‌مند و فراتحلیل، اثربخشی راهنمایی‌های آموزشی را در محیط‌های یادگیری دیجیتال بررسی کردند.
پژوهشگران دریافتند این راهنمایی‌ها به‌طور کلی از پیشرفت یادگیری حمایت می‌کنند، هرچند میزان تأثیر متفاوت بود و پس از تعدیل سوگیری‌ها کاهش یافت.
همچنین مشخص شد طراحی راهنمایی و شرایط استفاده از آن اهمیت دارند.
اگرچه این پژوهش بر محیط‌های دیجیتال تمرکز داشت، اصل آموزشی گسترده‌تری را تقویت می‌کند: کیفیت راهنمایی مهم‌تر از صرفاً افزایش میزان کمک است.
برای والدین، این یافته می‌تواند به یک رویکرد کاربردی تبدیل شود.
ابتدا مشخص کنید کودک چه چیزهایی را می‌داند.
سپس کمترین میزان کمکی را ارائه دهید که احتمالاً او را یک قدم به جلو می‌برد.
اگر کافی نبود، حمایت روشن‌تر و مستقیم‌تری فراهم کنید.
هدف این نیست که کودکان تمام تکالیف را به‌تنهایی انجام دهند.
بلکه باید کمک کنیم به‌تدریج توانایی بیشتری برای تفکر و فعالیت مستقل پیدا کنند.
والدین چگونه می‌توانند از تلاش سازنده در خانه حمایت کنند؟
والدین برای تشویق حل مسئله متفکرانه، لزوماً به تخصص آموزشی نیاز ندارند.
تغییرات کوچک در گفت‌وگوهای روزمره می‌توانند تفاوت معناداری ایجاد کنند.
-
پیش از توضیح دادن، سؤال بپرسید
وقتی فرزندتان با تکلیفی دشوار روبه‌رو می‌شود، ابتدا بپرسید:
«تا حالا چه راه‌هایی رو امتحان کردی؟»
این سؤال کودک را به تأمل درباره روش خود تشویق می‌کند و به شما کمک می‌کند تشخیص دهید در چه بخشی به حمایت نیاز دارد.
اگر کودک حتی نمی‌تواند مسئله را توضیح دهد، ابتدا به او کمک کنید خواسته مسئله را روشن کند.
-
بر راهبردها تمرکز کنید، نه فقط تلاش
به‌جای اینکه فقط بگویید «آفرین که تلاش کردی»، مشخص کنید چه کاری مفید بوده است.
برای مثال:
«کشیدن اون شکل باعث شد مسئله رو بهتر بفهمی.»
بازخورد مشخص به کودکان کمک می‌کند راهبردهای مفیدی را بشناسند که می‌توانند دوباره از آن‌ها استفاده کنند.
-
برای تفکر مستقل زمان بگذارید
هر مکثی را با توضیح دادن قطع نکنید.
یک بازه کوتاه برای فکر کردن ممکن است به کودک فرصت دهد الگویی را تشخیص دهد یا درباره ایده‌اش تجدیدنظر کند.
اما این انتظار را به آزمونی برای تحمل فشار تبدیل نکنید.
اگر کودک بیش از حد کلافه شده است، کمکش کنید.
-
فضایی امن برای گفت‌وگو درباره اشتباهات ایجاد کنید
به‌جای واکنش منفی به پاسخ اشتباه، بپرسید:
«چطور به این جواب رسیدی؟»
توضیح کودک ممکن است سوءبرداشتی را آشکار کند که در غیر این صورت پنهان می‌ماند.
-
سطح چالش را تنظیم کنید
اگر تکلیف بیش از حد دشوار است، بخشی از آن را ساده‌تر کنید.
اگر کودک مفهوم پایه را یاد گرفته است، نمونه‌ای کمی دشوارتر ارائه دهید.
هدف، ایجاد یک قدم بعدی قابل‌دستیابی است؛ نه اصرار بر تکمیل تکلیف اولیه به هر قیمتی.
-
بدانید چه زمانی باید وارد عمل شوید
یک اشاره کوچک همیشه کافی نیست.
گاهی کودکان به آموزش مستقیم، مثال یا استراحت نیاز دارند.
ارائه چنین کمکی استقلال را تضعیف نمی‌کند.
بلکه شرایط رشد آن را فراهم می‌سازد.
سه سؤالی که والدین می‌توانند همین هفته امتحان کنند
دفعه بعد که فرزندتان با تکلیف، پازل یا مهارت جدیدی مشکل داشت، این سه سؤال را امتحان کنید.
«تا اینجا چه چیزهایی رو فهمیدی؟»
این سؤال توجه کودک را از آنچه نمی‌تواند انجام دهد، به دانسته‌های فعلی او منتقل می‌کند.
«فکر می‌کنی راه دیگه‌ای هم برای حلش وجود داره؟»
این سؤال انعطاف‌پذیری ذهنی و آزمودن روش‌های مختلف را تشویق می‌کند.
«الان چه کمکی می‌تونه برات مفید باشه؟»
این سؤال به کودکان کمک می‌کند نیازهای خود را تشخیص دهند و درخواست حمایت مناسب داشته باشند.
این پرسش‌ها تمام مشکلات یادگیری را حل نمی‌کنند.
اما می‌توانند ماهیت گفت‌وگو را تغییر دهند.
به‌جای تمرکز صرف بر تمام کردن تکلیف، والد و کودک درباره چگونگی یادگیری فکر می‌کنند.
آیا بیش از حد به کودکان کمک می‌کنیم؟
موقعیتی آشنا را تصور کنید.
والدی کنار فرزندش نشسته تا تکالیفش را انجام دهد.
کودک مکث می‌کند.
والد توضیح می‌دهد.
کودک دوباره متوقف می‌شود.
والد راهنمایی دیگری ارائه می‌کند.
سرانجام تکلیف تمام می‌شود.
اما چه کسی بیشتر فکر کرده است؟
این سؤال به معنای انتقاد از والدین همراه و مسئولیت‌پذیر نیست.
کمک به کودکان در انجام تکالیف اغلب ضروری و ارزشمند است.
مسئله این است که آیا کمک ما به‌تدریج توانایی مستقل کار کردن را در کودک افزایش می‌دهد؟
گاهی کودک به توضیح کامل نیاز دارد.
گاهی یک اشاره کوچک کافی است.
و گاهی بهتر است یک دقیقه دیگر سکوت کنیم.
حمایت مؤثر باید متناسب با نیاز یادگیرنده تغییر کند.
بازنگری در معنای یادگیری موفق
در آموزش، اغلب بر نتیجه تمرکز می‌کنیم.
آیا دانش‌آموز مسئله را حل کرد؟
آیا پاسخ درست بود؟
تکلیف چقدر سریع تمام شد؟
این سؤال‌ها اهمیت خود را دارند.
اما تمام ماجرا را نشان نمی‌دهند.
کودکی که بلافاصله مسئله را حل می‌کند، شاید روش آن را از قبل بلد بوده است.
کودک دیگری که تلاش می‌کند، راهنمایی می‌گیرد، روش خود را تغییر می‌دهد و سرانجام مسئله را می‌فهمد، ممکن است یادگیری قابل‌توجهی را تجربه کرده باشد.
شاید بهتر باشد گاهی سؤال‌های متفاوتی بپرسیم.
«فرزندم امروز چه چیزی را فهمید که دیروز نمی‌دانست؟»
«چه راهبردی کشف کرد؟»
«دفعه بعد چه کاری را متفاوت انجام خواهد داد؟»
این سؤال‌ها توجه ما را از عملکرد صرف به رشد درک و فهم منتقل می‌کنند.
این نگاه گسترده‌تر به یادگیری، بازتاب‌دهنده یکی از اصول مهم نظام‌های آموزشی موفق در جهان است: آموزش باید به کودکان کمک کند توانایی تفکر، حل مسئله، همکاری و یادگیری مستمر در طول زندگی را در خود پرورش دهند. برای آشنایی بیشتر با این دیدگاه، مقاله ما درباره آنچه نظام‌های آموزشی برتر جهان می‌توانند درباره یادگیری به والدین بیاموزند را بخوانید.
شجاعت ادامه دادن به یادگیری
کودکان در طول تحصیل خود با دشواری‌های مختلفی روبه‌رو خواهند شد.
برخی مسائل به پشتکار نیاز دارند.
برخی دیگر به راهبردهای جدید، راهنمایی، همکاری یا تغییر روش نیازمندند.
مسئولیت ما این نیست که تمام تجربه‌های یادگیری را آسان کنیم.
همچنین نباید اصرار داشته باشیم کودکان به‌تنهایی از تمام موانع عبور کنند.
وظیفه ما این است که کمک کنیم دشواری را بخشی طبیعی از یادگیری بدانند، بدون اینکه تلاش به ناامیدی تبدیل شود.
آموزش خوب دانش و حمایت فراهم می‌کند.
آموزش سنجیده همچنین به کودکان کمک می‌کند با اعتمادبه‌نفس به سراغ چیزهایی بروند که هنوز نمی‌دانند.
شاید دفعه بعد که کودکی گفت «نمی‌تونم انجامش بدم»، بهترین پاسخ صرفاً این نباشد که «بیشتر تلاش کن».
شاید بهتر باشد بگوییم:
«بیا ببینیم برای برداشتن قدم بعدی به چی نیاز داری.»
زیرا هدف ما تربیت کودکانی نیست که هرگز با دشواری روبه‌رو نشوند.
هدف این است که به آن‌ها کمک کنیم وقتی با دشواری روبه‌رو می‌شوند، راه ادامه دادن را پیدا کنند.سؤالات متداول درباره تلاش سازنده در یادگیری
تلاش سازنده در آموزش چیست؟
تلاش سازنده فرایندی است که در آن یادگیرنده با تکالیف متناسب و چالش‌برانگیز روبه‌رو می‌شود و با راهنمایی و حمایت کافی، راهبردهای مختلف را بررسی می‌کند، درباره اشتباهات خود تأمل می‌کند و به درک عمیق‌تری می‌رسد.
آیا دشواری برای یادگیری کودکان مفید است؟
برخی چالش‌ها، اگر متناسب با دانش کودک باشند و با بازخورد مناسب همراه شوند، می‌توانند یادگیری عمیق‌تر را تقویت کنند. اما دشواری بیش از حد یا سردرگمی طولانی‌مدت ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد.
آیا والدین باید در انجام تکالیف دشوار به کودکان کمک کنند؟
بله. میزان و نوع کمک باید متناسب با نیاز کودک باشد. والدین می‌توانند ابتدا با سؤال یا راهنمایی کوتاه شروع کنند و در صورت نیاز توضیح مستقیم ارائه دهند.
تفاوت تلاش سازنده با ناکامی چیست؟
تلاش سازنده شامل درگیری معنادار با مسئله و وجود فرصتی واقع‌بینانه برای پیشرفت است. ناکامی غیرسازنده زمانی رخ می‌دهد که کودک تحت فشار قرار می‌گیرد و با وجود تلاش مداوم و حمایت موجود نمی‌تواند پیشرفت کند.
آیا دشوارتر کردن یادگیری اعتمادبه‌نفس کودکان را افزایش می‌دهد؟
نه لزوماً. چالش‌های متناسب و همراه با حمایت می‌توانند فرصت‌هایی برای کسب مهارت و تجربه پیشرفت فراهم کنند، اما شکست‌های مکرر بدون راهنمایی مؤثر ممکن است کودکان را دلسرد کنند. سطح دشواری باید متناسب با نیازهای یادگیرنده تنظیم شود.
منابع و مطالعات بیشتر:
- Young, J. R., Bevan, D., & Sanders, M. (2024). How productive is the productive struggle? Lessons learned from a scoping review. International Journal of Education in Mathematics, Science and Technology, 12(2), 470–495. https://eric.ed.gov
- Stewart, E., & Ball, L. (2024, online publication). The tension between allowing student struggle and providing support when teaching problem-solving in primary school mathematics. Canadian Journal of Science, Mathematics and Technology Education, 23, 791–817. https://doi.org
- Investigating learner characteristics and processes in Productive Failure and Vicarious Failure to design adaptive guidance. (2025). Learning and Instruction. https://www.sciencedirect.com
- Thomann, H., & Deutscher, V. (2025). Scaffolding through prompts in digital learning: A systematic review and meta-analysis of effectiveness on learning achievement. Educational Research Review. https://doi.org
- Fahrni, D. D. D., Iten, G., Prasse, D., & Hascher, T. (2025). Teachers’ practices in the use of digital technology to promote students’ self-regulated learning and metacognition: A systematic review. Teaching and Teacher Education. https://doi.org